شعر فارسی آیات غمزه

گمان کردم تو را در کوه گم کردیم، اما نه

حسین عباسپور — Fri, 31 May 2024 02:55:00 GMT

سلام روشن بی پاسخ ما را علیکم باش
صبوری کن در آماج اهانت‌ها، تبسم باش

گمان کردم تو را در کوه گم کردیم، اما نه
تو جاری‌تر میان رخوت دنیا تلاطم باش

تو جاری‌تر میان روستایی دور افتاده
پناه رنج محرومان، رفیق درد مردم باش

برای گردن افزونه‌خواهان تیغ برنده
برای بقچه‌های مستمندان نان گندم باش

رقیبانت اگر مدیون و مرعوب جناحین‌اند
سرافرازانه تنها زیر دین مشهد و قم باش

گواه عجز ما انگشت‌های بر دهان مانده‌ست

حسین عباسپور — Tue, 11 Apr 2023 22:41:00 GMT

لهیب ذولفقارت بر تن گردن‌کشان مانده‌ست
طنین خطبه‌هایت در گلوگاه زمان مانده‌ست

یداللّهی و گشته دست عقل از وصف تو کوتاه
گواه عجز ما انگشت‌های بر دهان مانده‌ست

«سلونی» گفتی و با ریشخندی جهل پاسخ داد
تو را که ردّپایت ماورای آسمان مانده‌ست

مزیّن شد اذانم با تمسّک بر ولای تو
شهادت می‌دهم از برکت نامت اذان مانده‌ست

شب تنهایی کوفه چه بر روز دلت آورد؟
که بغضی استخوانی در گلویت هم‌چنان مانده‌ست
::
یقین دارم که نزدیک است رستاخیز عشّاقت
همانا فصل شورانگیزی از این داستان مانده‌ست

برایت بردن من تا خدا، تا نور آسان است

حسین عباسپور — Mon, 23 Jan 2023 12:28:00 GMT

تو خورشیدی و بی‌شک دیدنت از دور آسان است
ولی ادارک نور آیا برای کور آسان است؟

به اعجاز نگاهت زنده کردی مرده‌دل‌ها را
برایت بردن من تا خدا، تا نور آسان است

اسیر مهر و حلمت کن مرا چون مرد نصرانی
که با تو رَستَنم از این منِ مغرور آسان است

خودت سیب دلم را از حصار سنگ‌ها بردار
برای او که چید از آسمان انگور، آسان است

تمام بیت‌هایم درد دل بودند، می‌بخشی
کجا مدح سلیمان از زبان مور آسان است؟

حس می شود همواره عطر ربنا از تو

حسین عباسپور — Tue, 10 Apr 2018 14:34:00 GMT

حس می شود همواره عطر ربنا از تو
آکنده شد زندان هارون از خدا از تو

در پهنه سجاده، ای خورشید عالم تاب
انگار که چیزی نمانده جز عبا از تو

افطار شد- خورشید آمد خاکبوسی کرد-
لب تشنه ای و می ترواد کربلا از تو

شلاق خوردی اشک نوشیدی و می آمد
تنها صدای هق هق زنجیرها از تو

هرقدر دشنامت دهد هرچه بیازارد
پاسخ نمی گیرد نگهبان جز دعا از تو

حتا شده دلبسته ات هر حلقه ی زنجیر
آن گونه که آسان نخواهد شد جدا از تو

زندانی دنیا شدم مولا دعایم کن
باب الحوائج! خواستم تنها تو را از تو

تو شاه شدی شاه من العزة للّه

حسین عباسپور — Sat, 25 Nov 2017 10:03:00 GMT

ای روشنی روی تو تابنده تر از ماه
گیسوی سیاه تو پر از عطر سحرگاه

من عبد شدم عبد تو المنه للعشق
تو شاه شدی شاه من العزه للّه

دل تنگم و دل باخته، دلگیر و دل آشوب
دل رحمی و دل سوخته، دل خونی و دل خواه

کوتاه نشد سایه ی تو از سر این شعر
هر چند که دستش شده از وصف تو کوتاه

هر قدر شماتت شدی از سوی ذلیلان
هرگز نگرفت آینه ی قلب تو را آه

شد عاقبت از غربت تو خون، جگر تشت
زینب چه کشیده ست در آن لحظه ی جانکاه!

سراغت را نه از شمشیر از سجاده می گیرم

حسین عباسپور — Fri, 29 Sep 2017 08:18:00 GMT

برای بردن نامت وضو با باده می گیرم
سراغت را نه از شمشیر از سجاده می گیرم

فقط شان تو را معصوم میداند نمیدانم
چرا وصف تو را اینقدر گاهی ساده می گیرم

چرا مثل علی دستان پر مهرت پر از پینه است؟
جواب از نخل های تازه خرما داده می گیرم

و با نام تو هم کباده میگیرند هم حاجت
و من عباس را هم معنی آزاده می گیرم

جنونم را از آن چشمان در خون خفته می دانم
بهشتم را از آن دست به خاک افتاده می گیرم

با امر تو هر چند در آتش ندویدم...

حسین عباسپور — Wed, 19 Jul 2017 18:00:00 GMT

در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را

شد دشمن تو معترف، انگار خداوند،
در گوش تو گفته همه اسرار جهان را

با رایحهٔ خِطّهٔ سرسبز عبایت
کوتاه کن از باغ دلم دست خزان را

با امر تو هر چند در آتش ندویدم
هر چند فدای تو نکردم سر و جان را

هر چند مرید تو شدن شأن زراره‌ست
ای کاش که این عاشق بی‌نام و نشان را...

بگذار که تا ظل بنی‌ساعده یکبار
من جای تو بر دوش کشم کیسهٔ نان را

ماندم که در خانه‌ات آن روز چرا سوخت
آتش که نسوزاند تن خادمتان را

با لحن حجازی شبی از حضرت موعود
خواهیم شنید از حرمت صوت اذان را

تازیانه خط به خط بر پیکرت مقتل نوشت

حسین عباسپور — Sat, 22 Apr 2017 01:12:00 GMT

می شود بر شانه ی لطفت پریشان گریه کرد
پابرهنه سویت آمد مثل باران گریه کرد

هردم ای آئینه با آهت دل عالم گرفت
چشم دنیا تار شد سر در گریبان گریه کرد

خون به جای اشک از زنجیر دستانت چکید
پا به پای تو در و دیوار زندان گریه کرد

از شکوه تو زن آوازه خوان لکنت گرفت
با نوای ربنای تو نگهبان گریه کرد

تازیانه خط به خط بر پیکرت مقتل نوشت
تازیانه زخم هایت را فراوان گریه کرد
::
بیت آخر خواند دعبل از غریب کاظمین
بی صدا زیر عبا، شاه خراسان گریه کرد

کریمی که از کودکی می شناسم...

حسین عباسپور — Mon, 07 Nov 2016 02:49:00 GMT

صبوری به پای تو سر می گذارد
غمت داغ ها بر جگر می گذارد

کمی خواستم از غریبی بگویم
نه؛ این بغض سنگین مگر می گذارد؟

و حتما شبیه همان مرد شامی
نگاه تو در من اثر می گذارد

کریمی که از کودکی می شناسم
قدم روی چشمان تر می گذارد

دلم باز با یاد غم هایت آقا
غریبانه سر روی در می گذارد
....
نمک ریخت یک شهر بر زخم مردی
که دندان به روی جگر می گذارد

باز با اسم تو گریه کردم

حسین عباسپور — Thu, 19 Nov 2015 07:09:00 GMT

چشم های تو عین الیقین بود
ردپایت صراط المبین بود

مقصد و مبدات عرش اعلی
خاک بوست زمان و زمین بود

لطف تو بیشتر از توقع
سهم تو کمتر از خوشه چین بود

باز با اسم تو گریه کردم
اشک با نامت از بس عجین بود

ای کریمی که زخم زبان خورد
ای امیری که تنهاترین بود

خنجر جهل سایه به سایه
در پی قتل تو در کمین بود

عاقبت ریخت زهر خودش را
همسرت مار در آستین بود

بگذار باشد آخر اين داستان باز

حسین عباسپور — Sat, 20 Dec 2014 20:07:00 GMT

چشمان تو راهي است سوي آسمان باز
دستت گره ها کرده از کار جهان باز

بر دوستدارت در نخواهي بست وقتی
بوده دراين خانه رو به دشمنان باز

حق داشتی از من نگاهت را بگیری
آغوش وا کردی برایم مهربان باز

ای وای از آن روزی که جانت را گرفتند
اي واي ازآن روزي كه شد در ناگهان باز

ديدي میان کوچه حیدر دست بسته است
پهلوي در ديدي كه مادر هست جانباز

سخت است از اين بيشتر روضه بخوانم
بگذار باشد آخر اين داستان باز

قامت دین را نماز بی بصیرت ها شکست

حسین عباسپور — Sat, 29 Nov 2014 06:17:00 GMT

سکه ها ایمانشان را برد بیعت ها شکست

یک به یک سردارها رفتند قیمت‌ها شکست

دست بدعت جانماز از زیر پای او کشید

در شب شومی که قبح هتک حرمتها شکست

خنجر مأموم بر پای امامش زخم زد

قامت دین را نماز بی بصیرت ها شکست

دشمنان زخمش زدند و دوستان زخم زبان

آه این آیینه را سنگ ملامت ها شکست

زهر جعده تلخ تر از صلح تحمیلی نبود

زهر را نوشید و بغضش بعد مدت ها شکست

این جماعت کاشتند و دیگران برداشتند

حسین عباسپور — Mon, 30 Dec 2013 07:25:00 GMT

بارها از سفره اش با اینکه نان برداشتند
روز تشيیع تنش تیر و کمان برداشتند

مردم این شهر در ظاهر مسلمان عاقبت
با صدای سکه دست از دینشان برداشتند

بر سر همسایگانش سایه ای پر مهر داشت
از سرش هرچند روزی سایه بان برداشتند

بذر ننگین جسارت بر تنی معصوم را
این جماعت کاشتند و دیگران برداشتند

دست هایی که بر آن تابوت تیر انداختند
چند سال بعد چوب خیزران برداشتند

در سینه اش غم بر لبش اما تبسم داشت

حسین عباسپور — Sun, 21 Jul 2013 07:33:00 GMT

مانند باران بود و بر دل ها ترنم داشت
مانند چشمه لطف سرشارش تداوم داشت

در سفره اش نان جوین خشک بود اما
در کیسه خیرات نان گرم گندم داشت

از برکت دستان او شهری نمک میخورد
شهری که درآزردن قلبش تفاهم داشت

هم دوست هم دشمن نمک بر زخم او پاشید
او باز هم شوق هدایت درد مردم داشت

یا نیمه شب همسایه هایش را دعا میکرد
یا از غمی دیرینه با چاهش تکلم داشت

مرداب ها هرچند قدرش را نفهمیدند
او باز باران ماند و بر دلها ترنم داشت